تعیین مناطق حفاظت از آب و مناطق حفاظت از چشمه‌های دارویی

آب مانند هر کالای دیگری نیست، بلکه اساس حیات انسان‌ها، حیوانات و گیاهان است و بنابراین باید از آن محافظت ویژه‌ای شود.

برای حفظ تأمین آب آشامیدنی عمومی، تعیین مناطق حفاظت از آب سنگ‌بنای حفاظت پیشگیرانه و فراگیر از منابع آب زیرزمینی است. در این مناطق حفاظت از آب، مقررات کاربری زمین پس از ارزیابی هیدrogeological وضع می‌شود. این مقررات فراتر از الزامات عمومی حفاظت از آب‌های زیرزمینی است؛ این مقررات شامل، در کنار موارد دیگر، دستورالعمل‌هایی دربارهٔ نحوهٔ برخورد با مواد خطرناک برای آب، ممنوعیت مداخلات در زیرسطح و همچنین ممکن است در صورت آلودگی آب آشامیدنی، استفادهٔ کشاورزی را محدود کند.

مناطق حفاظت از آب به نواحی حفاظتی تقسیم می‌شوند:

منطقه III (منطقه حفاظت توسعه‌یافته):
منطقه III با هدف تضمین حفاظت در برابر اثرات نامطلوب گسترده، به‌ویژه از آلاینده‌های شیمیایی و رادیواکتیویته که به‌سادگی تخریب نمی‌شوند یا تخریب آن‌ها دشوار است، طراحی شده است. به‌طور معمول، منطقه III باید کل حوزه آبریز را پوشش دهد. در مواردی که حوزه‌های آبریز بسیار وسیع باشند، تقسیم‌بندی به مناطق IIIA و IIIB امکان‌پذیر است (در نقشه‌های تفصیلی به رنگ زرد نشان داده شده است، یا در صورت تقسیم‌بندی: A = زرد و B = قهوه‌ای).

منطقه II (منطقه حفاظت نزدیک‌تر):
منطقه II با هدف تضمین حفاظت در برابر آلودگی توسط میکروارگانیسم‌های بیماری‌زا (مانند باکتری‌ها، ویروس‌ها و غیره) و در برابر سایر خطراتی که در صورت کوتاه بودن مدت جریان و فاصله، تأسیسات تأمین آب آشامیدنی را در معرض خطر قرار می‌دهند، تعیین شده است. بنابراین هدف آن پوشش ناحیه اطراف چاه است که در آن آب‌های زیرزمینی ۵۰ روز یا کمتر برای رسیدن به نقاط برداشت (که در نقشه‌های تفصیلی به رنگ آبی نشان داده شده‌اند) زمان نیاز دارند.

منطقه I (حوزه آب‌گیری):
منطقه I شامل محیط بلافاصله اطراف تأسیسات برداشت آب است. هدف از آن تضمین حفاظت در برابر هرگونه آلودگی یا اثرات نامطلوب است. بنابراین این محدوده با حصارکشی نیز محصور شده است تا از دسترسی یا ورود غیرمجاز دام‌های چرنده و حیات‌وحش جلوگیری شود (در نقشه‌های تفصیلی به رنگ قرمز نشان داده شده است).