شورای ناحیه

به‌عنوان عالی‌ترین مرجع حاکم در ناحیه، شورای ناحیه تمام تصمیمات مهم را اتخاذ می‌کند. این شورا دستورالعمل‌های سیاست ناحیه را تعیین می‌کند. همچنین مسئول نظارت بر کل اداره است. این نظارت صرفاً شامل ادارهٔ مقامات محلی می‌شود (نه وظایفی که به مدیر ناحیه به‌عنوان یک مرجع اداری ایالتی محول شده است) و می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد. از سوی دیگر، کمیتهٔ اجرایی ناحیه مسئول ادارهٔ روزمرهٔ ناحیه است.

تصمیمات کلیدی شورای ناحیه شامل، برای مثال:

• تصویب آیین‌نامه‌های بودجه‌ای و قطعنامه مربوط به بودجه
• تصویب، اصلاح و لغو قوانین
• انجام انتخابات محول‌شده به شورای ناحیه طبق قانون (اعضای شورای ناحیه، کمیته اجرایی ناحیه و غیره)
• تصمیم‌گیری‌ها در مورد تأسیس، توسعه، تصاحب و واگذاری مؤسسات عمومی و بنگاه‌های تجاری، و همچنین در مورد سهام در چنین نهادهایی
• تصویب اصول کلی، دستورالعمل‌ها و طرح‌هایی که اداره امور را هدایت می‌کنند

شورای ناحیه حداقل چهار بار در سال جلسه برگزار می‌کند. برای اطمینان از اینکه هر شهروند بتواند به‌عنوان یک عضو عموم در جلسات شرکت کند، تاریخ جلسات به‌طور گسترده اعلام می‌شود. رئیس شورای ناحیه جلسات شورا را تشکیل می‌دهد. دستور جلسه‌ای که در دعوت‌نامه درج می‌شود، موضوعاتی را که قرار است توسط شورای ناحیه مورد بحث قرار گیرند، مشخص می‌کند. رئیس شورای ناحیه دستور جلسه را با مشورت کمیته اجرایی ناحیه تنظیم می‌کند. دستور جلسه ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• حرکات
• استعلام‌های عمده
• ساعت پرسش
• پیشنهادات کمیته ناحیه (امور اداری)
• گزارش‌های کمیته‌های شورای ناحیه دربارهٔ طرح‌ها یا پیشنهادها
• انتخابات

چیدمان صندلی‌ها در شورای ناحیه بر اساس نمونه مجالس ایالتی و فدرال طراحی شده است. این چیدمان بر پایه تحولاتى استوار است که می‌توان ریشه‌های آن را تا انقلاب فرانسه ردیابی کرد. پس از سقوط ناپلئون، تمایز کلاسیک بین «چپ» و «راست» در مجلس نمایندگان فرانسه پدید آمد. از این چینش صندلی‌ها بود که اصطلاحات هم‌راستایی احزاب سیاسی شکل گرفت. در همه گروه‌های پارلمانی، رؤسا – و در صورت لزوم، اعضای کمیته اجرایی گروه – در ردیف اول می‌نشینند. تخصیص صندلی‌های باقی‌مانده در هر گروه پارلمانی به شیوه‌ای متفاوت انجام می‌شود – برای مثال، بر اساس ترتیبی که اعضای شورای ناحیه در فهرست‌های نامزدی برای انتخابات ناحیه قرار دارند.

رویهٔ مشورت و تصمیم‌گیری در شورای ناحیه تابع مقررات قانون ناحیه‌ای هسن (HKO)، قانون شهرداری‌های هسن (HGO) و آیین‌نامه‌های شورای ناحیه است. در نتیجه، رئیس شورای ناحیه جلسه را افتتاح می‌کند و تشخیص می‌دهد که آیا نصاب برقرار است یا خیر. نصاب زمانی برقرار است که بیش از نیمی از تعداد قانونی اعضای شورای ناحیه حضور داشته باشند. بنابراین از میان ۷۱ عضو شورا، حداقل ۳۶ نفر باید در جلسه حضور داشته باشند. اگر اعضای حاضر شورا کمتر از این تعداد باشند، شورا نصاب قانونی نخواهد داشت و در این صورت نمی‌تواند هیچ مصوبه قانونی الزام‌کننده‌ای را تصویب کند. پیش از بحث در مورد اولین مورد دستور جلسه، شورای بخش این امکان را دارد که موارد بیشتری به دستور جلسه اضافه کند، ترتیب موارد را تغییر دهد، مواردی را از دستور جلسه حذف کند و زمان صحبت برای هر یک از موارد دستور جلسه را تعیین نماید. این امر مستلزم تصویب قطعنامه‌ای توسط شورای بخش است.

آیین‌نامه‌های اجرایی شامل مقرراتی درباره محدود کردن زمان سخنرانی در شورای ناحیه است. هدف این مقررات، محدود کردن مدت جلسات شورای ناحیه است. شورای سالمندان می‌تواند برای هر یک از موارد دستور جلسه در جلسه شورای ناحیه، زمان سخنرانی یکسانی برای همه گروه‌های سیاسی تعیین کند. رئیس شورای بخش این ترتیب را در آغاز جلسه به اطلاع شورای بخش می‌رساند. شورای بخش می‌تواند با تصویب قطعنامه‌ای، مدت زمان صحبت تعیین‌شده توسط شورای مشوران را اصلاح کند. کمیته اجرایی بخش باید در هر زمان فرصت صحبت در مورد موضوع مورد بحث را داشته باشد. این [کمیته] نیز، به طور معمول، نباید از زمان صحبت تعیین‌شده برای یک گروه سیاسی فراتر رود. اگر کمیته اجرایی منطقه به زمان صحبت طولانی‌تری نسبت به زمان تعیین‌شده برای گروه‌های سیاسی نیاز داشته باشد، زمان صحبت برای گروه‌های سیاسی به همان نسبت افزایش می‌یابد. علاوه بر این، مقررات خاص دیگری نیز برای گروه‌های سیاسی وجود دارد.

پس از تعیین محدودیت‌های زمانی سخنرانی برای هر یک از موارد دستور جلسه، رئیس شورای ناحیه برای بحث در مورد هر مورد دستور جلسه فراخوانی می‌کند و بدین ترتیب مباحثه را آغاز می‌نماید. هیچ یک از اعضای شورای ناحیه نمی‌تواند سخن بگوید مگر آنکه رئیس اجازه سخنرانی به او داده باشد. بسته به ماهیت موضوع دستور جلسه، روند بحث ممکن است متفاوت باشد. پیشنهادها ابتدا توسط پیشنهاددهنده ارائه و توجیه می‌شوند. سپس بحثی در مورد پیشنهاد موردنظر برگزار می‌شود. در مورد مسائل مهم، پس از اعلام موضوع دستور جلسه، گروه پارلمانی ارائه‌دهنده سؤال فرصت پیدا می‌کند تا دیدگاه خود را مطرح کند. در صورت لزوم، درخواست‌های بعدی برای سخنرانی ممکن است مطرح شود. پیشنهادهای کمیته اجرایی منطقه - تا حدی که قبلاً به طور کافی به صورت کتبی توضیح داده نشده باشد - توسط رئیس کمیته اجرایی منطقه یا رئیس بخش مربوطه توضیح داده می‌شوند. در مواردی که کمیته‌های شورای ناحیه در مورد پیشنهاد کمیته ناحیه بحث و بررسی کرده‌اند، پس از بیانیه کمیته ناحیه، گزارش‌های کمیته ارائه می‌شود. رؤسای کمیته‌ها به عنوان گزارشگران عمل می‌کنند.

شورای ناحیه عموماً قطعنامه‌های خود را با اکثریت ساده تصویب می‌کند. تنها در موارد خاص اکثریت یا دو‌سوم اکثریت قانونی آرا لازم است. مصوبات ممکن است بر اساس طرح‌ها، پیش‌نویس مصوبات کمیته اجرایی ناحیه یا کمیته‌های شورای ناحیه، اصلاحات و طرح‌های مربوط به آیین‌نامه‌های اجرایی باشند. رأی‌گیری تا زمانی که مباحثات به پایان نرسیده باشد انجام نمی‌شود. رأی‌گیری به صورت دست‌برداشتن انجام می‌شود. رئیس شورای ناحیه نتیجه رأی را اعلام می‌کند. رأی‌گیری به صورت اسمی به درخواست یک گروه سیاسی یا به درخواست حداقل ۲۰ عضو شورای ناحیه انجام می‌شود. سپس رئیس شورای منطقه از هر یک از اعضای شورای منطقه می‌پرسد که آیا با قطعنامه پیشنهادی مربوطه موافق، مخالف یا ممتنع هستند. سپس باید در صورت‌جلسه ثبت شود که هر عضو به چه صورت رأی داده است.

شورای ناحیه توسط رأی‌دهندگان واجد شرایط ناحیه والدک-فرانکنبرگ انتخاب می‌شود. هر شهروند آلمانی که تا روز رأی‌گیری به سن ۱۸ سالگی رسیده و حداقل سه ماه در این ناحیه سکونت داشته باشد، واجد شرایط رأی دادن است. این حق رأی نامیده می‌شود. از سال ۲۰۰۱، شورای ناحیه برای یک دوره پنج‌ساله انتخاب می‌شود و دوره خدمت آن از اول آوریل آغاز می‌گردد. پیش از این، دوره خدمت چهار سال بود. تعداد شوراها در مناطق مختلف هسن متفاوت است، زیرا این تعداد بر اساس تعداد ساکنان هر منطقه تعیین می‌شود. در منطقه والدک-فرانکنبرگ، ۷۱ عضو شورا انتخاب می‌شوند. واجدین شرایط برای نامزدی در انتخابات شوراهای منطقه، رأی‌دهندگانی هستند که تا روز رأی‌گیری به سن ۱۸ سالگی رسیده و حداقل شش ماه در این منطقه سکونت داشته باشند. این به عنوان حق نامزدی در انتخابات شناخته می‌شود.

از زمان انتخابات محلی در سال ۲۰۰۱، رأی‌دهندگان توانسته‌اند به تعداد کرسی‌های خالی، رأی بدهند؛ آنها می‌توانند به هر نامزد تا سه رأی (رأی‌گیری انباشته‌ای) بدهند و بدین ترتیب بر ترتیب نامزدها در فهرست مورد علاقه‌شان تأثیر بگذارند. علاوه بر این، آنها دیگر ملزم به انتخاب یک حزب یا گروه انتخاباتی خاص هنگام رأی دادن نیستند، بلکه می‌توانند آرای خود را به نفع نامزدهای فهرست‌های انتخاباتی مختلف تقسیم کنند. با این حال، البته آنها می‌توانند مانند گذشته، در صورتی که از فهرست ارائه‌شده رضایت دارند، همچنان به نفع یک فهرست کامل و به ترتیب بدون تغییر آن رأی دهند.

فهرست‌های نامزدهای انتخابات شورای ناحیه توسط احزاب سیاسی و گروه‌های رأی‌دهندگان تهیه می‌شوند. این فهرست‌ها باید نام حزب یا گروه رأی‌دهنده را به‌عنوان نشان متمایزکننده داشته باشند تا بتوان آن‌ها را به‌وضوح از یکدیگر تشخیص داد و هر رأی‌دهنده بداند که به کدام حزب یا گروه رأی می‌دهد. هر فهرست نامزدها می‌تواند شامل هر تعداد نامزد باشد. نامزدهای فهرست‌ها با رأی‌گیری مخفی در مجمع عمومی حزب یا گروه رأی‌دهندگان معرفی می‌شوند.

پس از برگزاری انتخابات، ۷۱ کرسی پارلمانی باید میان احزاب و گروه‌های رأی‌دهندگانی که در انتخابات شرکت کرده‌اند تقسیم شود. طبق قانون جدید انتخابات دولت‌های محلی، نمایندگی تناسبی همچنان برقرار است. این بدان معناست که تعداد کرسی‌های تخصیص‌یافته به هر فهرست نامزدها بر اساس نسبت آرایی که برای احزاب و گروه‌های رأی‌دهندگان کسب شده، تعیین می‌شود. رأی‌دهندگان اکنون هنگام رأی دادن بر انتخاب نامزدهای فردی تمرکز می‌کنند. با وجود امکان رأی‌گیری فردی، رأی‌دهندگان تأثیر مستقیمی بر تخصیص کرسی‌ها به نامزدهای یک فهرست دارند: عامل تعیین‌کننده، تعداد آرایی است که از سوی رأی‌دهندگان دریافت می‌کنند – نه جایگاهی که توسط حزب در فهرست تعیین شده است. دیگر آستانه ۵ درصدی وجود ندارد.