موارد شکار

تمام حیوانات وحشی ساکن آلمان اصولاً بدون مالک هستند، یعنی به هیچ‌کس تعلق ندارند. با این حال، هر مالک زمین اصولاً حق شکار در زمین خود را دارد.

حق شکار اختیار انحصاری برای مدیریت، شکار و تصاحب حیوانات وحشی است که مشمول مقررات شکار در یک منطقهٔ مشخص می‌شوند.
حق تملک شامل، از جمله، حق استفاده و فروش گوشت و همچنین حق جمع‌آوری شاخ گوزن و تخم‌مرغ پرندگان است. هر کس که به‌طور غیرقانونی حیوانات وحشی یا اجزای آن‌ها را تصاحب کند، مشمول پیگرد قانونی است.

حق شکار باید از حق اشتغال به شکار متمایز شود. تنها حق اشتغال به شکار به دارنده آن اجازه می‌دهد که حق شکار را اعمال کرده و عملاً شکار را انجام دهد. حقوق شکار تنها در صورتی توسط دارنده قابل اعمال است که دارای مجوز شکار بوده و مالک زمین مجاور با مساحت بیش از ۷۵ هکتار (شکارگاه خصوصی) باشد که برای اهداف کشاورزی، جنگلداری یا شیلات استفاده می‌شود. علاوه بر شکارگاه‌های خصوصی، شکارگاه‌های اشتراکی با حداقل مساحت ۲۰۰ هکتار نیز وجود دارند که در آن‌ها حق شکار در اختیار انجمن شکار قرار دارد. انجمن شکار متشکل از مالکان قطعات زمینی است که بخشی از یک شکارگاه عمومی را تشکیل می‌دهند و شکار در آن‌ها مجاز است. انجمن شکار عموماً حقوق شکار خود را از طریق اجاره دادن حق شکار اعمال می‌کند.

حق شکار همچنین با وظیفه حفاظت از حیات‌وحش پیوند خورده است. هدف از حفاظت از حیات‌وحش، حفظ جمعیت غنی از گونه‌ها و سالم حیات‌وحش متناسب با چشم‌انداز و شرایط فرهنگی محلی و نیز پرورش و حراست از زیستگاه‌های طبیعی آن است.

شکار و حفاظت از حیات‌وحش باید به گونه‌ای انجام شود که

• تنوع حیوانات و گیاهان وحشی حفظ می‌شود؛ تمام گونه‌های موجود در این منطقه زیستگاه کافی در اختیار دارند؛ و گونه‌های در معرض خطر حیوانات و گیاهان محافظت و حمایت می‌شوند.
• زیستگاه حیات وحش بهبود یافته و در برابر آسیب محافظت می‌شود،
• جمعیت شکار به پتانسیل و محدودیت‌های زیستگاه سازگار است، و شکار به گونه‌ای انجام می‌شود که هیچ درد یا رنج قابل اجتنابی برای شکار ایجاد نشود.
• تمام تصمیم‌ها به‌گونه‌ای اتخاذ می‌شوند که هم‌زیستی هماهنگ اراضی کشاورزی، جنگل‌ها و حیات‌وحش و توازن مناسب منافع را تضمین کنند.
  علاوه بر تراکم حیات‌وحش، افزایش خسارت وارده توسط حیات‌وحش می‌تواند در نتیجه مزاحمت مداوم ناشی از تردد تفریحی، گردشگری، فعالیت‌های ورزشی و روش‌های نادرست شکار رخ دهد. بنابراین عامل آرامش از اهمیت حیاتی در کاهش چنین خساراتی برخوردار است. به همین دلیل ممکن است برخی مناطق به‌عنوان مناطق آرامش حیات‌وحش تعیین شوند.