آبله میمون

از حیوانات به انسان‌ها
در مناطقی که ویروس آبله میمون شایع است، انتقال به انسان عمدتاً از طریق تماس با حیوانات آلوده یا ترشحات آن‌ها و همچنین مصرف گوشت نیم‌پز حیوانات آلوده صورت می‌گیرد.

انتقال انسان به انسان
انتقال انسان به انساننادر است و معمولاً تنها از طریق تماس نزدیک (مثلاً در حین تماس جنسی) رخ می‌دهد. تاول‌های آبله حاوی مقادیر ویژه‌ای از ویروس هستند. آلودگی ممکن است به‌ویژه از طریق تماس با مایع تاول‌ها یا پوسته‌های روی پوست رخ دهد.

از طریق لباس‌ها یا اشیاء
ویروس همچنین می‌تواند از طریق لباس‌ها، ملافه‌ها، حوله‌ها یا اشیائی مانند ظروف غذاخوری و گوشی‌های هوشمند که با فرد آلوده تماس داشته‌اند منتقل شود.

برخلاف آبلهٔ انسانی که در سال ۱۹۸۰ ریشه‌کن شد، آبلهٔ میمون – که علایمی مشابه دارد – عموماً خفیف‌تر است. با این حال، موارد شدید و حتی کشنده نیز ممکن است رخ دهد. علائم اولیه ممکن است عمدتاً شامل تب، سردرد، درد عضلات، درد کمر و تورم غدد لنفاوی باشد. چند روز پس از شروع تب، راش پوستی از لکه‌های صاف تا تاول‌های چرکی ظاهر می‌شود که در نهایت به دلمه تبدیل شده و می‌ریزند. غدد لنفاوی جلوی گوش متورم می‌شوند. پس از ۲ تا ۴ هفته، التهاب ملتحمه معمولاً خودبه‌خود برطرف می‌شود.

اولین علائم حدود ۵ تا ۲۱ روز پس از آلودگی ظاهر می‌شوند. افرادی که آلوده شده‌اند تا زمانی که علائم دارند مسری هستند. این وضعیت معمولاً دو تا چهار هفته طول می‌کشد.

از آنجا که آلودگی به ویروس آبله میمون تنها از طریق تماس نزدیک با افراد آلوده یا از طریق اشیاء و سطوح مشترک امکان‌پذیر است، باید از تماس با بیماران یا افراد نزدیک به آنها خودداری شود. اگر تماس نزدیک با فرد آلوده رخ داده باشد، باید با مراجع بهداشت عمومی محلی تماس گرفته شود.